Een sjacosjengevecht

L’ultimo is altijd iets speciaals. Beetje zoals in de laatste rit in de Tour de France naar de Champs Elyssées. Er wordt niet echt meer gereden. Het podium is er klaar mee. Nog 135km en 1.500 hoogtemeters (volgens de Willy). Onze Fré heeft nog altijd last van een puist op z’n poep, doet een kleine test op het zadel maar besluit wijselijk om de fiets nog even te laten staan. Samen met Hans zal ie halfweg op km60 inpikken. Wij moeten zelf eerst nog een helling van zo’n 10km over. Niet te zwaar, 4 à 5 procent, maar de 6 forse dagen beginnen te wegen. Als we even later een echt steile helling op moeten, is het echt zwoegen, maar de aanduiding naar Rome, nog 74km, doet deugd. 

Voor de lunch op km 90 heeft Leo alweer een goede bar gevonden, bij Dany’. Het is opnieuw bloedheet, met temperaturen rond de 35 graden. Met een helling van een paar km voor de boeg vertrekken Fré, Hans en Henk wat vroeger. Ook deze terp valt mee, 4 tot 5 percent. Heerlijk klimmen. Vanaf nu gaat het bergaf. Wel drukker, auto’s toeteren ongeduldig en even lijkt het op een sjacosjengevecht uit te lopen als een dame in een Mercedes uithaalt naar Maritza dat ze de wegcode moet respecteren en uiterst rechts moet rijden. In een ongewoon heftige reactie schreeuwt Maritza terug dat de Italiaanse wegen abominabel zijn. En ze heeft gelijk, maar het was toch even opschrikken voor de groep. Zo hadden we onze straffe madam nog niet gezien (overigens wat een prestatie van Maritza om hier zo goed als de hele route uit te rijden). 

We naderen Rome en iedereen wordt uitgelaten. Alleen de laatste 10km over de kasseitjes van de Via Appia is niet evident. Niet veel wagens, klopt, maar deze chroniqueur rijdt meteen lek (gelukkig geholpen door handige Mark die een band er letterlijk in een handomdraai opnieuw kan opzetten. Langs de catacomben worden we toeterend voorbijgereden door een witte slee met bruidspaar. Onze noorderbuur Chris herkent er koningin Beatrix in. 

We komen aan de eindstreep, het Colosseum en iedereen valt elkaar in de armen. Leo en Frank hebben bubbels mee wat ook een Russische rondborstige blonde charmeert die met plezier meeviert met haar Mexicaanse vriend. Leutig die laatste uren, zeker omdat Paul alweer een heerlijke suite heeft verzorgd in hotel Mercure met zwembad en bar op de rooftop van de 8steverdieping. 

En dan trekken we naar l’Osteria de Memmo, wat een heerlijk resto waar de voorgerechten blijven toestromen en achteraf 4 flessen Grapa en ander sterk vocht op tafel verschijnen. De sfeer kan niet meer stuk. We duiken de nacht in en pakken nog Piazza Navone mee, het Pantheon, de Trevi Fontein en de Spaanse Trappen. 

Wat een heerlijk 7-daagse Ritserstrip was dit weer. Dank aan iedereen die erbij was, maar toch vooral aan Leo, Frank, Hans, Kim, Mark en Paul voor de perfecte organisatie. Dit vergeten we nooit meer, mai piu. Grazie amici! Onvergetelijk avontuur. Onvergetelijk. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 6: Van Aquila naar Alvito door het Abruzzo natuurpark via de Paseo del Orso.

Na een inderdaad overheerlijk diner (de carne was goddelijk) in het alweer uitstekende hotel-resto waarvoor Paul al de hele week zorgt (en waarvoor hij uiteraard onthaald werd op handgeklap), trekken we van Aquila naar onze voorlaatste bestemming Alvito. Ook daar worden we opnieuw getrakteerd op een schitterend landschap, zwembad en ruime kamers. 

De rit begon met een lange klim naar de Valico di Cambio op een hoogte van 1.383 meter. Fre haakt af, het ontbijt was hem niet bevallen en werd later langs de kant van de weg teruggevonden. We rijden in groep naar boven (de eerste keer). De rappen passen zich aan. Kenny en Paul bepalen het tempo Af en toe, als het wat sneller gaat roept Maritza terecht: ‘Oe, Oe, het ging nu net zo goe’. Na zo’n 900 hoogtemeters blijven we lang op de plateau waar de wind toch wel blaast. Kenny en Henk bepalen nu het tempo. Dan toch omlaag waar het vervaarlijk voorbijsteken is langs een vrachtwagen. Het blijft verder op-en-af gaan met ons aller Frans aan de kop, tot we iets na het begin van het natuurpark Abruzzo na zo’n 80km Leo,

Frank en Hans vinden bij de jolige bar Balou. Net naast een farmacia, dat valt mee, want Herpes dringt zich alweer bij de chroniqueur op die dan ook in de bus stapt. Het is vandaag niet de dag van Leuven, merkt Fre op. De anderen trekken zich op gang voor nog een lange helling op zo’n 1400 hm, deze keer niet in groep. Chris als eerste boven, gevolgd door Kenny en Jo en als 4deeen glunderende Kim die Frans voor is. De voorlaatste rit zit erop, morgen komen we aan in Roma. Ik kijk er al naar uit. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 5: De wondermooie Gran Sasso met een meer dan pittige col op 2100 meter

Bloedheet, zowat 35 graden voor de uitgestelde Koninginnenrit van 161 km en 3.100 hoogtemeters en een ‘sjik’, zoals Frans zegt. De straffe mannen gaan voor de gran fondo: Chris, Jo, Frans, Kenny en Mark. Anderen gaan voor de eerste 73: Luc ex-Sandaal, Maritza, Kim, Paul en Fre, goed voor 1.800 hoogtemeters. Pittig naar verluidt, nee, het was echt pittig. Henk, Willy en ik gaan met de bus mee en kiezen voor de laatste 37km klefferen naar de top van de Gran Sasso. Willy twijfelt want hij heeft zeer voeten, maar moet alsnog de fiets op want er is te weinig plaats in de wagens. Hij wordt opgepikt op 500 meter van de top. 

Henk en ik waren al weg. Henk laat me eerst spelenderwijs wat voorsprong nemen maar haalt me dan helemaal bij. Eens op het wondermooie plateau staat de wind gemeen tegen, kilometerslang. Het lijkt wel op de aanvang van de Galibier, zogezegd vals plat, wind tegen, 7 procent. Halfweg zien we een prettig geurende bar, zullen we daar? Nee, nog 400 hoogtemeters tegen zo’n 10%. Er ligt sneeuw langs de kant. Het is zwoegen, zuchten en zweten naar 2.100 meter. Gelukkig wat frisser nu, zowat 20 graden. Boven wacht ons een bord spaghetti. Wat een mens al niet doet voor wat pasta. Maar heerlijk, veel zelfs. Op 6 april 2009, exit 10 jaar geleden vond hier een zware aardbeving plaats met epicentrum in l’Aquila. Daar slapen we vanavond.

Met z’n alleen omlaag nu voor 50km, enkel Henk en Maritza stappen in de bus. Ze hebben ongelijk. Wat een prachtige afdaling door het natuurreservaat. Chapeau voor de parcoursbouwer Kim. Dit behoort ongetwijfeld tot de top 3 van de mooiste landschapstukjes in 11 jaar Ritsers. Fré is in zijn nopjes. 40km bergaf is z’n ding en hij is een uitstekende gids. Even druk door de stad maar we komen veilig aan in ons fijn hotel dat uitgerust met een bijzonder aanlokkelijke koelkast van een grote keurslager. Dit wordt straks ongetwijfeld smullen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 4: Twee straffe hellingen en 100km bergaf

Het programma was simpel, twee forse bergskes en 100km bergaf naar de Adriatische kust. Zo simpel was het echter niet. De Kenny reed al lek op de plaveiën van het hotel en nog geen kilometer verder was het de beurt van Willy. De wegen zijn hier dan ook vaak abominabel en het is een wonder dat we nog maar 3 lekke banden hadden (dinsdag ook Luc ex-Sandaal). Een lange afdaling naar Norcia en dan beginnen we eraan: 18km klimmen aan zo’n 5,5% gemiddeld. Het is inderdaad een bijzonder mooie klim, geleidelijk aan, met boven een wonderlijk schouwspel, het natuurpark van de Sibellini is onwaarschijnlijk mooi, overrompelend zelfs. Alleen, de wind zit tegen, en het is nog een paar km klefferen tot de top waar Chris als eerste doorkomt, gevolgd door Jo, Mark en Kenny. Mark zit ook echt goed als we in de regio van de Marche aankomen (CH in het Italiaans is een K).

Een lange afdaling tot in Ascoli waar Paul en enkele andere Ritsers terecht het mooie centrum inrijden (tip voor onze parcoursbouwer: laat iedereen even door het centrum rijden). Leo wacht ons met saucisse en andere Italiaanse lekkernijen. Frank is alweer de goedheid zelve en vult bussen waar hij kan. Dan volgt de tweede klim, het is iets na 14u en bloedheet. Maritza kruipt in de bus bij Leo. Het is geen gezamenlijke start, iedereen vertrekt wanneer hij het goed vindt. Geen competitie dus. Chris, Jo en Kenny en ook Frans rijden me voorbij. Frans moest bijna kotsen en was dan ook niet echt lekker toen hij bovenkwam. Ook dit was een flinke kloeffer met meer dan 1.000 hoogtemeters, soms in ‘t lommer, vaak in de zon. De afdaling is niet voor poessies, grondverzakkingen, stradi bianchi, putten, het is goed uitkijken. Nog 200 hoogtemeters, een kleine terp, en dan vliegen we tegen 35km/uur en meer naar de kust onder leiding van Frans, Henk, Kim en Kenny die een wonderbaarlijk parcours aflegt op z’n klein tandwiel vooraan. Hij trapt als het ware in het ijle. 

Eens in Giulianova is het tijd voor een traditionele groepsfoto op het strand waarna hotel Don Juan onveilig wordt gemaakt. Nog 3 dagen en we kijken uit op het Colosseum van Roma. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 3: De Koninginnerit ingekort (gelukkig)

De derde dag, de Koninginnerit, zou goed zijn voor 190km en 3.650 hoogtemeters, schrok nogal wat Ritsers af en enkele de straffe mannen, Chris, Kenny, Frans, Jo, Luc (sandaal) en Paul trokken hun stoute schoenen aan en gingen voor het volledige parcours. Chapeau! Henk en Frédéric tekenden voor de eerste helft van de route. De rest gaat voor de tweede helft vanaf Appennino. 

‘De klim van de oprit van Casa Astrid was al een behoorlijke uitdaging,’ krabt Frédéric in z’n haar. Tot bevoorrading in Appennino was het 1.150 hoogtemeters. Henk stapt in de bus. Frédéric is moedig (een stevige dubbele berg van 550 hoogtemeters) en gaat door tot de lunch in Ussita in de bar ‘Il 2 monti’. De hele omgeving is luguber. Hier vond op 23 augustus 2016 de aardbeving plaats met een kracht van 6,2 op de schaal van Richter. De meeste huizen liggen er nog verbrokkeld bij. Het kaki-leger is overal aanwezig om plunderingen te voorkomen. 

Na Ussita gaat het meteen weer flink omhoog met een col van 7km met stukken van 10% en meer. De weg naar beneden is bezaaid met stenen en vertoont vervaarlijke barsten. Ook de huurwagen van de Ritsers vertoont een mankement nadat een paal zich plots achter de deur plaatste en voor een plooibaar alternatief zorgde. De volgende terp is (gelukkig) niet berijdbaar. Daar worden herstellingen gedaan. We moeten omrijden, maar wie dacht dat het nu enkel bergaf zou gaan was eraan voor de moeite. Voor sommigen gingen het wel bergaf, inclusief de chroniqueur die ‘un jour sans’ had. Nog enkele fikse zweters voor de boeg. 

Op 15km voor het einde is het kiezen, links of rechts. Rechts is dalend, links is nog met een ferme terp. ‘Stick to the plan’ zegt Kim met nog een laatste helling voor de voeten. Kim haalt Frans bij, maar die geeft er nog een forse lap op. Onverwoestbaar. Net zoals alle andere Ritsers. Bij momenten was het bloedheet. In totaal zo’n 3.100 hoogtemeters en 143km. Een helletocht, maar de Koninginnerit verschuift dus naar donderdag waar er nog meer hoogtemeters op de benen wachten. 

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Dag 2: De verrassing van Casa Astrid

Van La Casetta naar Casa Astrid, lichtjes beneveld en dus niet te warm, maar wat een onwaarschijnlijk pittige rit van ruim 165km en 2400 hoogtemeters. Stradi bianchi op het programma en sommige kiezen voor een alternatieve route. Fake news, want ook zij moeten 8km over gravel, incluis een ezelspad. Wij gaan wel langs de officiële route maar deze onfortuinlijke croniqueur begeeft zich in het spoor van Kim die in de afdaling losse steentjes opzoekt, net een val ontwijkt, maar ik ga wel tegen de grond, netjes gefilmd door onze grote lijder. Enkele schaafwonden toch en verder met de billen dicht over de stradi. Op het grote tandwiel kunnen we niet, maar gelukkig hebben we goede mecaniciens mee, de twee ansen, Hans en Frans. Ook een serieuze gaap in de band van Frederik die een reserveband krijgt van Chris. Op naar Montepulciano, een forse klim voor de straffe mannen, Chris, Jo, Kenny, Frans en Paul die vandaag uitstekend zit. Wij klefferen naar boven, ook in het stadscentrum wat nog klauteren is, maar dat was nog niets tegen de exit die 22, 23% was. Dat had Kim goed gezien. Rond km 90 komen beide groepen samen in bar Burino waar Leo een aardig prieeltje gevonden heeft voor de bevoorrading. Ook Frank is de dienstbaarheid in persoon. Henk stapt in de wagen, hij kan het niet meer aan. We rijden samen naar Perugia, zien even de Lago Transimeno, de Kim pitst er 10km af. Frans en Kenny nemen lange stukken kop voor hun rekening. Als het echt steil gaat dan pakken Jo en Chris uit. De Ritsers zijn echter geen cultuurminnaars. We rijden naar Perugia en rijden langs de wallen, nog wat hoogtemeters. We rijden langs Assisi maar we negeren Franciscus. En nu is het echt klefferen naar Casa Astrid, maar het is meer dan de moeite waard: wat een prachtig pand van Jean-Luc Decroo die een ruïne uitgebouwd heeft tot een prachtige villa. Een echte verrassing, met de beste somelier van Umbria in 2013 als de aanbrenger van exquise wijntjes. Het compenseert met de giga-inspanning van vandaag. We hebben ook geluk zegt Jean-Luc, tot 5 dagen geleden was het hier snertweer, met veel regen en overstromingen in Perugia. We zijn opgelucht. Er wacht ons nog een overheerlijk maal. Het wordt een topavond. 

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Dag 1: De kop is er af (en de benen ook bijna)

Gemiddeld 32 graden, een hoge vochtigheidsgraad, 2.200 hoogtemeters verspreid over zowat 140km. Niet voor poessies, wel voor 14 Ritsers. Die stonden ongewoon vroeg, een half uur voor afspraak te trippelen aan de start. Wat nerveus en uitgelaten voor een 7-daagse tocht van Pisa naar Roma. Het contrast met de doornatte expeditie van Bilboa naar Lisboa kan niet groter zijn. Het is bloedheet, zo voelt het althans in alle poriën aan. De Prima Vera is hier al lang achter de rug (maar wat een knappe jonge deernen in Pisa, merkt Leo op die samen met Frank de meest uitgelezen begeleiders van het Westelijk halfrond zijn). De eerste rit bolt, nee klimt, naar Siena met een lange klauterpartij naar het mooie Volterra. 

Hans is na zijn heupoperatie deze keer niet alleen de grote leider maar ook de grote lijder. Na 50km stapt hij, begeleid door zijn kruk zoals afgesproken in de wagen. De 10km lange klim naar Volterra zet meteen alles scherp. De toppers Chris, Kenny, Frans en Luc (ex-Sandaal) zetten zich in het zog van noveet Jo, terwijl de ‘mannen met jaren ervaring’ (dixit Henk) zich bedaard op gang trekken. Onze jonge parcourstekenaar Kim staat voor een moeilijke dag en het zout breekt hem langs alle kanten uit. Ook Maritza voelt zich niet lekker en zal bij de middagstop in resto Monte (de naam zegt alles) in de bus stappen. Morgen beter.

Wist je dat onze oude rakker Frans (66) nog een hartslag kan halen tot 198? 

In Volterra wil Paul dat ik op de foto ga met de lokale miss waar ik na enige aarzeling op inga. Met Paul en Mark achtervolgen we vervolgens de reeds vertrokken Ritsers. Het is duidelijk dat er van de afspraak om samen te rijden niet te gek veel in huis komt. Het gaat dan ook constant op en af. Ook richting Siena. Omdat Frans een onfortuinlijk foute afslag neemt kan ik hem nog bijbenen voor de poort van Siena. Voor sommigen is er al wat vet van de soep als we midden bovenaan op de Piazzo del Campo een biertje of een cola drinken aan een vriendenprijsje… Maar wat een zicht. Geen paarden op de Campo wel horsepower met een ronkend Ferrari-event. Het is nog 15km bergaf, ja tarara. Er zitten nog enkele pittige hellingen en een strook Strada Biancha in. Wat zijn we blij als we aankomen bij La Casetta en we het zweet en zout van ons af kunnen douchen.

De apartamenti zijn uitstekend (‘heerlijk met een regendouche’, jubbelt Frederic).

We zetten ons schrap voor Pinkermaandag…!  

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

D-Day De Ritsers naar “Bella Italia”…!

We zijn allemaal weer een jaartje ouder. Het is weer die tijd van het jaar. Het blije weerzien van onze fietsvrienden uit “de Vlaanders”. Hoe snel vloog dat jaar weeral voorbij. En het was voor mij een bewogen jaar, tenminste de laatste 3 maanden. Na mijn fietsongeval in Spanje op 15 maart was het niet duidelijk of ik er bij kon zijn deze keer. Maar dank zij het perfecte (opknap)werk van onze vriend Philippe kan ik 3 maanden later toch weer fietsen. Het zullen wel halve ritjes worden en wat meer genieten van de gastronomie en de zon in de Italiaanse wijntjes. Maar ik ben blij dat ik er bij ben!

screenshot-2018-12-10-11-40-0412019-06-07 11.03.23

De Ritsers maken zich klaar voor weer een uniek fiets-avontuur. We rijden van Pisa naar Rome met wat ommetjes: 1150km en een kleine 20000hm. Frans bracht onze “fietsbus” naar Herentals. Leo, Frank, Wim, Paul en ik stopten ze vol. De “verkenners” Luc, Frederic en Chris zijn ondertussen al in Pisa gearriveerd. Morgen vliegt de rest hen achterna…

Lees verder

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Opening seizoen 2019 – Haringbak – briefing Pisa-Rome

Op zondag 14 april organiseren we een gezamenlijk ritje als officiële start van het Ritsers-fietsseizoen-2019 gecombineerd met een briefing voor de deelnemers aan de tocht Pisa-Rome in juni en een haringbak voor alle leden.

Plaats van afspraak: de Hut, Herentals – http://www.de-hut.be

8h45 verzamelen aan de Hut

9h00 gezamenlijk ritje 70-80km @28kmph

12h00 voorstelling & afspraken Pisa-Rome 8-16 juni 2019

12h00 haringbak (soep, haring en dessert gratis voor de leden en hun partner – drank te betalen via “de pot”)

Gebruik onderstaande link om je in te schrijven voor de Ritsers Haringbak op zondag 14 april in De Hut, Herentals. Svp aangeven met hoeveel personen (enkel lid of lid met partner) je zal komen.

Inschrijven voor de Haringbak 2019

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

2019: Rome zien en sterven…

In 2019 trekken de Ritsers voor hun traditioneel avontuur naar Italië. Met dank aan Johan de Muynck (de laatste Belg die de Giro won) hebben we een prachtig parcours uitgestippeld door Toscane, Umbrië en de Marken om te eindigen in Rome. In 7 dagen rijden we 1.085,- km en 14.400,- hm. Dat wordt veel pasta eten..!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen